بیماری سرخک بهعنوان مسریترین بیماری ویروسی، بهراحتی با واکسیناسیون قابلکنترل است. پس از واکسیناسیون سراسری سال 1382 در ایران، موارد سرخک بهشدت کاهش یافت اما در سالهای بعد بنا به دلایلی همچون پاندمی کرونا، طغیان بیماری سرخک بهویژه در استانهای جنوبی و جنوبشرقی رخ داد. بر اساس گزارش مرکز مراقبتهای بیماری، در سهماهه اول سال ۱۴۰۴، تعداد ۳۲۴۲ بیمار با علائم تب و بثورات ماکولوپاپولار در ایران شناسایی شدند که از این میان با تأیید آزمایشگاهی ، ۴۲۲ مورد مبتلابه سرخک و ۵ مورد به سرخجه مبتلا بودند(1). از نظر ملیت در موارد تائید شده سرخک 96% ایرانی و 4% افغانی بودند. همچنین 53 درصد از مبتلایان مرد و مابقی زن بودند. از نظر سنی، 37% مبتلایان، زیر یک سال، 25% در گروه 4-1 سال، 10% در گروه 9-5 سال، 5.4% در گروه 14-10 سال، 6.6 % در گروه 19-15 سال و 16% در گروه 20 سال و بیشتر بودند (1). از نظر سابقه واکسیناسیون از 266 مورد بالای 12 ماه سن، 31% سابقه دریافت دو نوبت و بیشتر، 23% فاقد سابقه واکسیناسیون، 11% یک نوبت و 32% سابقه واکسیناسیون نامشخص داشتند (1). استان های خوزستان، سیستان و بلوچستان، فارس و هرمزگان به ترتیب بیشترین مبتلایان سرخک را در 3 ماهه اول سال 1404 به خود اختصاص دادند(1).
